Miedzy-Czas Marcin Góralski

Między-Czas (2014)

Wszyscy pragniemy otwartości, przekroczenia ograniczeń klasyfikacji. Kiedy jednak mamy taką możliwość, bynajmniej się do niej nie rwiemy. Napięcie pomiędzy skończoną egzystencją człowieka i nieskończoną potęgą jego wyobraźni – wraz z karkołomną próbą jego przezwyciężenia – stanowi konstrukcję pracy Góralskiego.
Czas według Heideggera określany jest jako nieod­ wracalna przeszłość, niedefiniowalna teraźniejszość oraz przyszłość, czyli to, co projektuje sobie człowiek. Paradoksalnie, zagadnienie ruchu, czasu i przestrzeni nowożytności wydawać by się mogło bardziej zrozumiałe niż kiedykolwiek. Ten paradoks jest tematem poszukiwań artysty, stanowiąc konstrukcję pierwszej odsłony w ramach zrozumienia pojęcia międzyczasu. Inspiracja sekwencjami ruchu Eadwearda Muybridge’a to tylko prolog do formy spektaklu, który pozostaje niedomknięty (na różne sposoby). Mary co chwila zlewają się ze sobą, prowadząc nigdy nie kończącą się grę: dialog wymiarów i przestrzeni. Płaskość fotografii jest przełamywana trójwymiarowością materialnego podłoża, a statyczność obiektów ­ dynamiką ruchomych obrazów i muzyką, tworząc zamierzony pan-artyzm pracy. Ani obrazy, ani światło ­ czasami występujące nie w roli wehikułu obrazów, lecz w postaci czystej energii nie pozwalają się ograniczyć, zamknąć w jednej, określonej dziedzinie, tworząc dynamiczne, ruchliwe i zmienne terytorium.

Międzyczas to samoistna próba zobrazowania mocowania człowieka z czasem, który według Heideggera jest nieokreślony. Bycie ujawnia się tylko w nieskończonym procesie, a prezentowana wizualizacja jest cyklem, burzącym stałość powierzchowności bytu. Jest zawieszona, a więc wychodzi ponad byt. Ideą pracy jest możliwość przejścia do stanu obrazu absolutnego, nieograniczonego zasadą rzeczywistości.
Karolina Weber.


Autor: Marcin Góralski

Kurator : Karolina Weber (CZARNY KWADRAT IHS UW)

Współpraca :

Technika: fotografia, instalacja wideo.

Wystawa: Zbiorowa, Światoobraz

Miejsce: Warszawa, Pałac Branickich

Rok: 2014